Fotografia – pasja czy zawód?

Fotografowanie jest jednym z tych rodzajów ludzkiej aktywności, które można rozpatrywać zarówno jako hobby, jak i jako profesje dostarczającą pieniędzy, a w przypadku utalentowanych artystów także sławy i uznania. Początki w przypadku każdego, nawet cenionego na całym świecie fotografa, z reguły wyglądają tak samo, a przynajmniej bardzo podobnie. Dostaje on swój pierwszy aparat od kogoś z dorosłych, kto stwierdzi, że warto poszerzyć i rozwinąć zainteresowania młodego człowieka. Już wkrótce wszyscy ze zdumieniem odkrywają, że fotografia na dobre wciągnęła obdarowanego. On sam zaczyna kupować podręczniki poświęcone fotografii, obróbce cyfrowej zdjęć, a także rozmaitym markom sprzętu fotograficznego. Zaczyna również kupować dodatkowe akcesoria, na przykład statyw przydatny do zdjęć nocnych albo dodatkowe obiektywy pozwalające osiągnąć więcej ciekawych efektów i fotografować nawet bardzo nietypowe obiekty. Z niewinnego hobby rozwija się w ten sposób powoli prawdziwa pasja, pochłaniająca każdą chwilę wolnego czasu i koncentrująca cała uwagę amatora stającego się profesjonalistą i artystą z prawdziwego zdarzenia. Niewykluczone, że na tym etapie wszystko się skończy, ale w niektórych przypadkach pasja staje się również profesją, dostarczając zawodowemu fotografowi zajęcia i źródła utrzymania.

Histogram prawdę ci powie

Histogram bywa niezwykle przydatnym narzędziem w rekach doświadczonego fotografa, zarówno na etapie wykonywania zdjęcia, jak i podczas jego późniejszej obróbki. Przydaje się również początkującym amatorom robienia zdjęć, którzy dopiero rozpoczynają swoją przygodę z profesjonalna fotografią. Dostarcza serii niezwykle przydatnych informacji na temat wykonanego zdjęcia. Doświadczeni użytkownicy aparatów posiłkują się niejednokrotnie możliwością wyświetlenia histogramu podczas wykonywania zdjęcia, dzięki czemu na bieżąco wiedza, czy we właściwy sposób ustawili kontrast i naświetlenie. Patrząc na histogram w programie graficznym służącym do obróbki zdjęć, ktoś, kto potrafi się nim posługiwać, jest w stanie błyskawicznie zdiagnozować, jakie błędy zostały popełnione w trakcie wykonywania danego ujęcia. Być może został ustawiony zbyt słaby albo zbyt mocny kontrast, być może zdjęcie zostało prześwietlone albo niedoświetlone. Wtedy od razu wiadomo, jakich zabiegów należy dokonać w programie, aby zdjęcie prezentowało się idealnie i było poprawne pod względem technicznym. Wiele osób patrząc na poszarpany wykres histogramu w pierwszym momencie zniechęca się do stosowania tego narzędzia. Zupełnie niepotrzebnie, bo wystarczy odrobina wprawy, aby zacząć biegle korzystać z informacji zawartych w histogramie.

Profesjonalna sesja w profesjonalnym studiu

Jeżeli komuś marzy się profesjonalna sesja zdjęciowa, której efektem będą wysokiej jakości artystyczne zdjęcia, powinien się zwrócić do zawodowego fotografa, który może pochwalić się wieloletnim doświadczeniem. Wielu fotografów ma w swojej ofercie profesjonalne sesje portretowe, rodzinne, a nawet firmowe. Niektóre firmy fotograficzne organizują również imprezy dla klientów, na przykład wieczorki panieńskie albo kawalerskie, które odbywają się w atelier przy skromnym poczęstunku. Uczestnicy się bawią, rozmawiają i żartują, a fotograf uwiecznia wszystko na zdjęciach. Należy się wcześniej umówić, ile zdjęć każdego z uczestników wchodzi w zakres usługi oraz ustalić, ile ewentualnych dodatkowych fotografii wykona artysta. Takie zdjęcia bywają wspaniałą pamiątką z wyjątkowych i niepowtarzalnych momentów w życiu. Z kolei sesje zdjęciowe owocują niejednokrotnie wspaniałymi zdjęciami idealnie nadającymi się do oprawienia w ramkę i powieszenia na ścianie mieszkania. Profesjonalny fotograf gwarantuje wysoki poziom usługi, a dodatkowo przeprowadza również niezbędną obróbkę zdjęć w programie komputerowym i dokonuje retuszu. Jeżeli ktoś ma z kolei ochotę na indywidualną sesje portretową, powinien umówić się w studiu na odpowiedni termin i sprecyzować swoje oczekiwania dotyczące stylu fotografii.

Wyraziste makro jako piękny portret owada

Fotografia pokazująca bardzo szczegółowo i w dużym zbliżeniu detale i inne drobne elementy nazywa się makro. Opcja wykonywania dużych zbliżeń jest dostępna w każdym aparacie fotograficznym, istnieją jednakże spore różnice dotyczące minimalnej odległości, z której można wykonać fotografię danym modelem obiektywu. Można w ten sposób fotografować między innymi rośliny, owady, rozmaite powierzchnie o ciekawej fakturze, ozdobne detale architektoniczne i tym podobne obiekty. Niezwykle efektownie prezentują się wykonane technika makro zdjęcia owadów, takich jak ważki, motyle, mrówki czy pająki. Niektóre z nich wyglądają wręcz nieprawdopodobnie, przypominając precyzyjne i bardzo szczegółowe zdjęcia portretowe. Tego typu fotografie można wykonywać w plenerze w naturalnym środowisku, w którym występuje obiekt zainteresowania artysty, na łące, w ogrodzie czy w lesie, bo zieleń stanowi bardzo atrakcyjne tło dla fotografowanych owadów. Charakterystyczną cechą wszystkich fotografii makro jest mała głębia ostrości. Niekiedy ostrość ustawiona na czułek oznacza, że tył głowy owada będzie już lekko rozmyty, dlatego właśnie makro należy wykonywać z wyjątkową starannością, wybierając dokładnie punkt, który będzie stanowił najbardziej wyrazisty element zdjęcia, na którym fotograf zamierza skupić uwagę odbiorcy.

Nie ma problemu czerwonych oczu

Niegdyś zmorą fotografowanych osób i autorów zdjęć były czerwone oczy pojawiające się na zdjęciach wykonanych z użyciem lampy błyskowej. Potrafiły zeszpecić nawet najpiękniejszy portret, psuły zdjęcia będące pamiątkami z rodzinnych imprez, zabaw i wieczornych spotkań na wakacjach. Nikt nie lubił czerwonych oczu, ale właściwie nie było sposobu, aby uniknąć tego niekorzystnego efektu. Niektórych aparat lubił bardziej i efekt czerwonych oczu na ich zdjęciach pojawiał się dynie sporadycznie, zdarzały się jednak osoby, które właściwie na każdym zdjęciu wyglądały jak królik albinos. Odkąd pojawiła się fotografia cyfrowa problem zaczął powoli zanikać, czy ściślej mówiąc przestał mieć znaczenie. Każde zdjęcie można przecie poddać odpowiedniej obróbce w specjalistycznym programie służącym do pracy ze zdjęciami i grafiką. Istnieją nawet takie programy, których jedyna funkcja jest usuwanie efektu czerwonych oczu. Można w opcjach ustawić średnicę obszaru, który ma zostać naprawiony, a czasami również jego kształt. Istnieją także programy usuwające błyszczące zielone oczy, jakie widnieją na zdjęciach zwierząt, zwłaszcza psów i kotów. Niepożądane efekty na fotografiach i to nie tylko czerwone oczy będące skutkiem użycia ostrego światła lampy błyskowej bardzo łatwo w dzisiejszych czasach zniwelować.

Internetowa publiczność fotografa

Chyba nikt nie zaczyna się interesować fotografią, aby swoje zdjęcia robić po prostu do szuflady. Wcześniej czy później, a z reguły wcześniej każdy fotograf amator zapragnie przedstawić swoje zdjęcia szerszej publiczności. Nie chodzi tutaj oczywiście o wystawę w znanej galerii, bo o takim sukcesie można na początku swojej przygody z aparatem fotograficznym jedynie pomarzyć,a le o zebranie opinii od grona kompetentnych osób na temat dotychczas wykonanych zdjęć. Rozwój nowoczesnych technologii i powszechny dostęp do internetu bardzo sprzyjają wymianie opinii. Można wrzucić zdjęcia po prostu na swój profil w jednym z portali społecznościowych albo grup fotograficznych dostępnych na specjalistycznych i ogólnodostępnych serwisach. Zainteresowanie pojawia się szybko. Inni użytkownicy internetu podzielający pasję robienia zdjęć natychmiast się uruchamiają komentując wrzucone zdjęcia. Można w ten sposób wiele dowiedzieć się o popełnianych błędach, dotyczących kadrowania, oświetlenia, kompozycji, a także zacząć zbierać pierwsze pochwały. Nic nie dostarcza większej satysfakcji początkującemu fotografowi niż odzew ze strony publiczności. Najlepsze zdjęcia bywają udostępniane dalej, zbierają plusy i polubienia, co w internecie jest wyraźną oznaką sukcesu i wzrastającej popularności fotografa.

Zrób fotkę pupilowi

Trudno sobie wyobrazić właściciela psa lub kota, który wcześniej czy później nie wpadnie na pomysł, aby zaprosić pupila do udziału w sesji fotograficznej. Czasami takie sesje są starannie przygotowywane, ale zwykle amatorskie fotografie ukochanych czworonogów są robione przypadkiem. Opiekun chwyta w obiektyw zwyczajne, przypadkiem podpatrzone sytuacje, związane z zabawami, jedzeniem czy pieszczotami, w trakcie których pupil zachowuje się naturalnie. To tak zwane zdjęcia niepozowane. Internet jest ich pełen, a dyski komputerów i laptopów opiekunów zwierząt bywają takimi fotografiami wręcz zapchane. Rzadko ktoś pstryka fotkę swojemu psu lub kotu mając jakieś ambicie artystyczne. Z reguły chodzi o miłą pamiątkę, uwiecznienie wspólnie spędzonych chwil, do których będzie można wracać po latach. Wiele zwierzaków zresztą bardzo chętnie pozuje do zdjęć, sprawiając niejednokrotnie wrażenie, jakby doskonale wiedziały, że akurat są fotografowane i starały się wypaść jak najlepiej. Naturalne ujęcia wychodzą najkorzystniej. Pupil oddający się ulubionym aktywnościom to najlepszy i najwdzięczniejszy model. Jeżeli zatem ktoś jeszcze z jakichś niezrozumiałych powodów nie wpadł na pomysł sfotografowania swojego ukochanego zwierzaka, powinien czym prędzej nadrobić zaległości i wykonać przynajmniej kilka zdjęć.

Trudne fotografowanie architektury

Robienie udanych i kreatywnych zdjęć budynkom uchodzi za wyższa szkołę jazdy w fotografowaniu. Niekiedy dopiero po wielu latach mniej i bardziej udanych eksperymentów udaje się zrobić naprawdę udane zdjęcie architektury. Zwykle w rękach amatora nawet najlepszy sprzęt za tysiące złotych kupiony u renomowanych sprzedawców nie wystarcza do tego, aby zrobić dobre zdjęcie architektury. Trudności nastręczają zwłaszcza obiektu dwóch rodzajów. Po pierwsze obiekty odznaczające się duża wysokością, takie jak chociażby drapacze chmur w centrach miast, gotyckie kościoły ze strzelistymi i smukłymi wieżami, latarnie morskie, czy przychodząca na myśl w pierwszym momencie wieża najczęściej fotografowana podczas odwiedzin stolicy Francji. Najczęściej wysokie obiekty na zdjęciach nienaturalnie zwężają się ku górze wbrew zasadom perspektywy lub niebezpiecznie przechylają w którąś stronę. Drugi typ obiektów sprawiających trudność fotografom, to szerokie plany, na których budynki stanowią coś w rodzaju linii horyzontu. Tutaj również często trudno o zachowanie czystego pionu i poziomu, czasami widać na pierwszy rzut oka, że kadr wymagałby naprostowania. Dlatego za fotografowanie różnorodnych obiektów architektonicznych powinni się zabierać jedynie fotografowie dysponujący naprawdę bogatym doświadczeniem.

Portret z odpowiednia głębią ostrości

Czasami mamy okazję zobaczyć zdjęcie portretowe jakiejś osoby, od którego trudno oderwać wzrok. Zastanawiamy się usilnie, co takiego sprawia, że fotografia aż tak przyciąga naszą uwagę. Uroda modela lub modelki? Jakiś charakterystyczny rys w twarzy? Grymas albo błysk w oku? A może kard? Nie, od razu wiadomo, że nie o kadr chodzi, bo zazwyczaj przy portretach jest on dość standardowy. Jakie czynniki decydują, że ten właśnie portret wydaje się wiernym odzwierciedleniem nie tylko wyglądu zewnętrznego, ale i charaktery przedstawionej na fotografii osoby? Jeżeli spróbować rozbić to na czynniki pierwsze, to okazuje się, że przysłowiowy diabeł, jak zwykle tkwi w szczegółach. W tym wypadku, jak najbardziej technicznych. Doświadczeni fotografowie twierdza, że udane zdjęcie portretowe jest wykonane tak, aby skupiać wzrok widza na twarzy modela lub modelki. Osiąga się to za pomocą banalnie prostych środków, możliwych do uzyskania nawet za pomocą zwykłego aparatu cyfrowego, a mianowicie głębi ostrości, która ma wpływ przede wszystkim na ostrość tła. Ostrość ustawiona jest na twarz, a tło pozostaje mniej lub bardziej rozmyte, nie rozpraszając uwagi oglądających zdjęcie osób. Efekt? Portret uznajemy za udany, a model stanowi najważniejszy element zdjęcia, wyraźnie wyróżniający się z nieostrego celowo tła.

Czarno-biała fotografia jako synonim artyzmu

Od wielu lat zdjęcia utrzymane w czarno-białej kolorystyce uchodzą w powszechnym odbiorze za bardziej stylowe i artystyczne. Dzieje się tak całkowicie niezależnie od zmieniających się mód i sukcesu, jaki niewątpliwie odniosła fotografia kolorowa, która swego czasu uchodziła za szczyt nowoczesności w fotografowaniu ludzi i innych obiektów, a także, co ciekawe, krajobrazów. Fotografowie amatorzy i zawodowcy niejednokrotnie świadomie rezygnowali z użycia kolorowego filmu albo tak ustawiali aparat cyfrowy, aby uzyskać monochromatyczny efekt, co czasami niestety wcale nie dodawało wykonanym przez nich zdjęciom artystycznego rysu, a jedynie czyniło monotonnymi. Czerń i biel należy stosować z ogromnym wyczuciem, bo nie do każdego tematu jest ona adekwatna. Poza tym trzeba pamiętać, że sama kwestia barwy nie uczyni z nikogo prawdziwego artysty, chociaż początkujący fotografowie niekiedy ulegają temu złudzeniu. Zamiast uczyć się stosowania urozmaiconych środków wyrazu, skupiają się na jednej metodzie, hamując swój rozwój zawodowy i zamykając na cała różnorodność metod dostępnych we współczesnej fotografii. Znani są również prawdziwi artyści, których czarno-białe zdjęcia można podziwiać w galeriach i podczas licznych wystaw, którzy doskonale wiedzą, jak umiejętnie zrezygnować z koloru na zdjęciu.

error: Content is protected !!