Niezwykła pamiątka rodzinna

Ślub jest bez wątpienia jednym z najbardziej doniosłych wydarzeń w życiu człowieka. Nic więc zatem dziwnego, że ludzie wstępujący w związek małżeński pragną posiadać pamiątki związane z tym właśnie niezwykłym dniem. W tym zaś zakresie dominuje zdecydowanie fotografia ślubna. Oczywiście, ogromną popularnością cieszy się również nagrywanie filmu ze ślubu oraz z wesela, niemniej jednak zdjęcia mają szczególną wartość. W dzisiejszych czasach ludzie z reguły przechowują zdjęcia na komputerach czy na nośnikach takich jak pendrive’y czy płyty, niemniej jednak dla fotografii ślubnych robią zawsze wyjątek. Są one wywoływane i umieszczane w tradycyjnych albumach, po które można sięgnąć w dowolnej chwili, kiedy tylko komuś zbierze się na wspomnienia lub będzie się chciał pochwalić takimi pamiątkami komuś znajomemu. Ponadto zdjęcia ślubne zajmują szczególne miejsce w domowych archiwach fotograficznych. Są zwykle przekazywane z pokolenia na pokolenie. Bardzo wiele osób decyduje się na wywołanie takich fotografii w dużych rozmiarach, oprawienie je w ramy i powieszenie na ścianie. Ponadto zdjęcie można także „przerobić” na obraz na płótnie – istnieje obecnie sporo firm specjalizujących się w tego rodzaju wydrukach, stanowią one alternatywę dla zdjęć przygotowywanych do powieszenia na ścianie w tradycyjny sposób.

Zobacz mikrokosmos dzięki makrofotografii

Makrofotografia to technika fotograficzna, która pozwala na uzyskanie zdjęć bardzo małych przedmiotów lub stworzeń za pomocą wysokich powiększeń. O makrofotografii – zgodnie z najczęściej przyjmowanymi założeniami – można mówić, kiedy stosunek odtworzenia obiektu jest równy lub większy od 1, to znaczy kiedy wymiary obrazu na kliszy fotograficznej lub czujniku są takie same lub większe od wymiarów obiektu w rzeczywistej skali. Takie zdefiniowanie makrofotografii ma również praktyczne znaczenie, które wskazuje ogromną różnicę parametrów tego rodzaju fotografii w zakresie techniki fotografowania oraz postprodukcji względem zdjęć o stosunkach mniejszych niż jeden do jednego. Według innych teorii makrofotografia to taki rodzaj zdjęcia, na którym obiekt znajduje się w odległości mniejszej niż 20 ogniskowych używanego obiektywu. W makrofotografii używa się zarówno aparatów analogowych, jak i cyfrowych. W fotografii analogowej, czyli tam, gdzie tradycyjnie używa się kliszy, potwierdzenie znajduje definicja, według której stosunek między wymiarami obiektu a jego obrazu na negatywie jest niższy niż jeden do jednego. W fotografii cyfrowej, ponieważ czujnik jest bardzo mały, zwykle bierze się pod uwagę stosunek między obiektem a wydrukiem zdjęcia w tradycyjnych wymiarach, czyli 10×15 cm, ale nie jest to powszechnie akceptowany pogląd.

O co chodzi z fotogenicznością?

Często zdarza się, że niektóre osoby nie chcą, aby robiono im zdjęcia, twierdzą bowiem, że nie są fotogeniczne. Takie zdanie powtarzane jest często, ale wydaje się, że nie ma nic wspólnego z prawą i że fotogeniczność to czysty wymysł. A jednak już od dawna ludzie związani z fotografią czy filmem dyskutują na temat fotogeniczności. Według jednej z definicji fotogeniczność to zdolność do zwiększenia estetyki rzeczywistości, którą osiągnąć można właśnie poprzez fotografię bądź obraz filmowy. Aby uzyskać efekt fotogeniczności i wyposażyć obrazy w fotogeniczne cechy, należy umieć ująć piękno już istniejące i zamknąć je w uwiecznionym na zdjęciu lub filmie obrazie. Pierwotnie fotogeniczność odnosiła się wyłącznie do fotografii, do kina termin ten wprowadziła pewna pisarka na początku dwudziestego wieku. Od lat dwudziestych idea ta zajmuje główną pozycję we francuskiej debacie filmowej. W znaczeniu ściśle fotograficznym fotogeniczność uważa się za cechę niektórych ludzi, która umożliwia im uzyskanie korzystnej aparycji, kiedy są uwieczniani na kliszy fotograficznej. Fotograficzna fotogeniczność nie jest pojęciem subiektywnym lub arbitralnym, lecz zasadą, która jest w stanie oceniać piękno w taki sposób, w jaki jest one rozumiane przez obowiązujące koncepcje kulturowe. Pewne cechy danej osoby determinują również to, czy wychodzi ona na zdjęciach dobrze czy źle. Oznacza to, że nawet ładna twarz może wyjść niekorzystnie uwieczniona na zdjęciu. Istnieją precyzyjne techniki, dzięki którym można sprawić, że to, co jest ujęte na fotografii wyjdzie korzystniej w oczach osoby oglądającej.

Kilka informacji z zakresu historii astrofotografii

Historia astrofotografii sięga początków dziewiętnastego wieku, kiedy to w dziedzinie astronomii próbowano robić pierwsze ujęcia księżyca, słońca i innych niewielu obiektów świetlnych. Na początku czułość klisz fotograficznych była taka, że rezultaty były raczej mierne, jednak wraz z upływem czasu rozwój techniki pozwolił na polepszenie jakości obrazu, zwiększając czułość klisz, dzięki czemu miały one coraz większe zastosowanie. Technika fotograficzna została z czasem uznana za niezbędną do prowadzenia dalszych badań astronomicznych. Pozwoliła na odkrycie rozmaitych słabych obiektów na niebie, ale też na rozszerzenie wachlarza badań, jak na przykłada zastosowanie ogromnych klisz fotograficznych do robienia zdjęć dużych połaci nieba. Obniżenie kosztów produkcji umożliwiło rozwój fotografii – także w zakresie amatorskim – przybliżając świat amatorów-obserwatorów do naukowców i zawodowych astronomów. Wpłynęło to w znacznym stopni na poszukiwania komet, supernowych, asteroid itd. W latach osiemdziesiątych dwudziestego wieku zaczęły upowszechniać się pierwsze matryce CCS w obserwatoriach astronomicznych. To cyfrowe narzędzie dawało nowe możliwości, bowiem miało ogromne zalety w kwestiach takich, jak czułość czujnika, jakość informacji i czas ujęcia. W latach dziewięćdziesiątych dostęp do tej technologii mieli również astronomowie skłonni wydać sporo, aby uzyskać ogromny skok jakości. Dzięki kamerom web dostęp do obrazu cyfrowego stał się znaczny, dzięki obniżeniu kosztów oraz korzystnemu stosunkowi jakości do ceny.

Fotografia sięga gwiazd

Można robić zdjęcia dzikim zwierzętom, można fotografować piękne widoki, podwodne rafy. Można wreszcie fotografować niebo. Oczywiście nie da się uchwycić obrazu ciał niebieskich zwykłym aparatem. Niestety nawet, gdy na nocnym niebie pięknie widać Drogę Mleczną, popularne aparaty fotograficzne nie będą w stanie oddać tego widoku i zdjęcie będzie po prostu czarne bez żadnej gwiazdy. Taki rodzaj fotografii wymaga specjalnych urządzeń. Ma również swoją nazwę. Astrofotografia albo fotografia astronomiczna to ta gałąź fotografii, która zajmuje się robieniem zdjęć ciałom niebieskim. Techniki astrofotograficzne mogą zakładać stosowanie cyfrowych aparatów fotograficznych, czujników elektronicznych bądź aparatów z kliszą fotograficzną. Z powodu ziemskiego ruchu obrotowego z zachodu na wschód sfera nieboskłonu pozornie obraca się w przeciwnym kierunku, to znaczy ze wschodu na zachód, a wraz z nią planety i wszystkie gwiazdy. Ta sytuacja wymaga od fotografa skompensowania tego ruchu za pomocą odpowiednich tak zwanych montaży paralaktycznych. Chodzi o to, aby zniwelować pozorny ruch oraz – co za tym idzie – pozbyć się efektu poruszenia, który występuje na zdjęciach wykonywanych bez takiego montażu. Przy ujęciach nieba stosuje się niskie powiększenia, ale długie czasy ekspozycji, natomiast w przypadku zdjęć o wysokiej rozdzielczości, stosuje się maksymalne powiększenia oraz zwykle krótszy czas ekspozycji.

Fotografia to przyjemność, ale też praca

Odkąd wynaleziono aparat fotograficzny ludzie starają się uwieczniać na zdjęciach wszystkich i wszystko, gdziekolwiek się znajdą. Najpierw były dagerotypy, później zdjęcia czarno-białe, klimatyczna sepia, ręczne retusze kolorami aż wreszcie pojawiły się prawdziwe zdjęcia w kolorze. Najpierw do aparatów wkładało się rolki filmów, teraz wystarczy porządna karta pamięci, aby zapisać na niej setki, a nawet tysiące ulotnych chwil. Fotografia to pewien rodzaj magii, dzięki któremu konkretny moment można oglądać później w nieskończoność. Trudno się dziwić, że wciąż zachwyca swoim urokiem i zachęca ciągle nowych amatorów do wypróbowania tej sztuki. To rzemiosło albo – jak kto woli – sztuka dostępna jest dziś praktycznie dla każdego, pojawiają się też bez przerwy nowe technologie, a przez to nowe możliwości robienia zdjęć. Fotografia to nie tylko robienie zdjęć przy jakiejś okazji czy na wakacjach. Jest mnóstwo gatunków fotografii. Zaliczyć do nich można fotografię dokumentalną, zajmującą się – jak sama nazwa wskazuje – dokumentacją życia, wydarzeń mniej lub bardziej ważnych. Szczególne miejsce w tej dziedzinie należy do fotografów pracujących w czasie konfliktów zbrojnych. Dostarczają oni unikalne, często wstrząsające obrazy, narażając własne życie. Czasem wybierają pomiędzy udzieleniem komuś pomocy a zrobieniem zdjęcia, które później ma szansę obiec cały świat i dzięki któremu jego autor może zyskać rozgłos. Bywa, że na forum publicznym są potępiani za swoją postawę. Ale czy ci, którzy źle się o nich wyrażają, sami byliby tak odważni, aby pomóc w każdych okolicznościach?

Problemy podwodnych fotografów

Zdjęcia robione pod wodą są piękne, wzruszają, ale i przerażają. Dopiero dzięki nim zwykli ludzie mogą zobaczyć jak wygląda wodne życie, jakie stworzenia zamieszkują dna jezior czy nawet mórz. Bez fotografii podwodnej większość osób nigdy nie zobaczyłaby piękna raf koralowych czy kolorowych ukwiałów. Jednak fotografia podwodna jest bardzo trudną sztuką, a jej adepci muszą boryka się z wieloma niedogodnościami. Głównym problemem, z jakim muszą radzić sobie fotografowie podwodni, jest drastyczna redukcja koloru i kontrastu wraz z zanurzaniem się na pewną głębokość. Im bardziej długość fal światła słonecznego jest pochłaniana przez wodę, tym bardziej zdjęcia zyskują kolor w tonacji niebiesko-zielonej, w dodatku zwykle przygaszonej. Czerwony jest pierwszym kolorem, jaki zanika – na głębokości 5 m jego nasycenie pozostaje na poziomie 5% – później przychodzi kolej na pozostałe barwy. Utrata koloru zwiększa się nie tylko przy coraz głębszym zanurzaniu się, ale też z powodu odległości, tak więc obiekty oddalone od aparatu fotograficznego wydają się niewyraźne i bezbarwne. Innym czynnikiem, który negatywnie wpływa na robienie zdjęć są różne cząsteczki zawieszone w wodzie – dlatego im woda jest bardziej przejrzysta, tym bardziej zdjęcia wychodzą wyraźne i podobne do tych robionych na powierzchni. Tak jest zwykle w górskich jeziorach i w jaskiniach. Z tym problemem można spotkać się zarówno w normalnych wodach, jak i w tropikalnych rafach koralowych. Fotografowie, którzy zanurzają się pod wodę, aby robić tam zdjęcia radzą sobie z tymi niedogodnościami na dwa sposoby: zmniejszają odległość i stosują flesz.

Pod wodą też można robić zdjęcia

Fotografia to fascynujące hobby, ale też czasami trudna i wymagająca poświęceń praca. Jednak czasem warto się uczyć, czekać, przechodzić specjalne kursy, bowiem efekty niektórych rodzajów fotografii potrafią zapierać dech w piersiach. Tak jest w przypadku zdjęć wykonywanych pod wodą. Fotografię podwodną uważa się za wyjątkową gałąź fotografii, ponieważ wymaga ona wysoko specjalistycznego sprzętu oraz stosowania szczególnych technik, aby rezultaty były zadowalające. Pomimo tych problemów dostarcza genialnych ujęć: zwierzęta, jak ryby i wodne ssaki są najczęstszymi fotografowanymi obiektami, jednak nie należy zapominać o wrakach statków, zatopionych grotach, podwodnych krajobrazach oraz ujęciach innych nurków. Ponieważ podwodne zdjęcia są zwykle wykonywane podczas nurkowania, ważne jest, aby fotograf-nurek był właściwie przeszkolony, by potrafił bezpiecznie się poruszać, ale przede wszystkim, aby miał ekwipunek pod kontrolą. Opanowanie prawidłowej techniki nurkowania umożliwia wykonywanie lepszych zdjęć. Zwierzęta morskie będą mniej przestraszone, jeśli nurek będzie wykonywał spokojne ruchy, dodatkowo odpowiednie zachowanie człowieka zapobiega nieprzyjemnym uszkodzeniom sprzętu. Pod wodą można napotkać niesprzyjające warunku, jak silne prądy, pływy czy słaba widoczność. Dobrze przeszkolony fotograf będzie lepiej umiał poradzić sobie w takich okolicznościach, a nawet będzie wiedział, jak ich unikać, gdzie to możliwe.

Kilka słów o fotografowaniu przyrody

Fotografia przyrody to taki rodzaj fotografii, który koncentruje swoją uwagę na pięknie dzikiej fauny i flory zanurzonych w ich naturalnym środowisku. Celem tego gatunku fotografowania jest zademonstrowanie swoistego piękna przyrody. Aby to się powiodło, stosowane są zarówno specjalne techniki, jak i przyrządy, jak na przykład pułapki fotograficzne. Są one najczęściej używane do fotografowania zwierząt niebezpiecznych i płochliwych, czyli ogólnie takich, które trudno uchwycić. Technika ta polega na tym, że w odpowiednim miejscu zostawia się odpowiednio przygotowany aparat fotograficzny – a w zasadzie całe stanowisko fotograficzne – z czujnikiem. Kiedy zwierzę wejdzie w pole działania czujnika, tym samym uruchamia migawkę. W ten sposób można uzyskać niesamowite ujęcia, których zrobienie w inny sposób byłoby absolutnie niemożliwe. Czasami fotograf nie tylko zostawia aparat, ale sam staje na czatach i czeka na zwierzynę, zupełnie jak myśliwy. Coś takiego nazwać można bezkrwawym polowaniem. Fotografią przyrody zajmują się zarówno profesjonalni dokumentaliści, jak amatorzy. W każdym razie ten typ fotografowania wymaga ogromnej cierpliwości i doświadczenia, ponieważ aby uzyskać dobre wyniki, należy poznać zarówno środowisko naturalne, w którym się pracuje, jak i zwyczaje zwierząt, które je zamieszkują. Zważywszy na cechy tego gatunku fotografii zaliczyć można do niej również inne gatunki, o ile zdjęcia zostały wykonane w podobnym duchu. Najbardziej klasycznymi przykładami innych gatunków, które mieszczą się w pojęciu fotografowania natury, to na przykład zdjęcia krajobrazów oraz makrofotografia.

Fotografia to też sztuka

Fotografia to nie tylko rzemiosło, fotografia może być również sztuką. O fotografii artystycznej można mówić na tych samych zasadach jak w przypadku malarstwa i rzeźby. Obraz fotograficzny traktowany jest przez znaczną część krytyków na równi z malarstwem. W ostatnich latach ceny za prace międzynarodowych mistrzów, ale także debiutantów ogromnie wzrosły. Pojawienie się ery cyfrowej zrewolucjonizowało fotografię. Zwielokrotniło też w sposób wykładniczy możliwości każdego artysty. Pierwszą wystawę fotografii artystycznej w historii zorganizowano w Paryżu, gdzie L.H. Bayard wystawił trzydzieści dagerotypów i osiągnął olbrzymi sukces. Poszczególne prace są tym cenniejsze, im mniej kopii krąży po świecie. Dlatego też zdjęcia z aparatów polaroidowych cieszą się największym uznaniem, gdyż bezwzględnie gwarantują unikalności zdjęcia. Są też stosunkowo niedrogie. Cena dzieła sztuki fotograficznej bierze pod uwagę również technikę druku: taką samą wartość przedstawia zarówno druk na aluminium, jak i druk atramentowy. Adeptów fotografii jest bardzo wielu. Na stoiskach z prasą rośnie liczba tytułów czasopism poświęconych sztuce fotografowania. Wiele wydawnictw a także producentów aparatów fotograficznych organizuje kursy, konkursy oraz wystawy fotograficzne. W Internecie aż roi się od stron fotografów, którzy w wirtualnych galeriach wystawiają swoje prace.

error: Content is protected !!