Kilka informacji z zakresu historii astrofotografii

Historia astrofotografii sięga początków dziewiętnastego wieku, kiedy to w dziedzinie astronomii próbowano robić pierwsze ujęcia księżyca, słońca i innych niewielu obiektów świetlnych. Na początku czułość klisz fotograficznych była taka, że rezultaty były raczej mierne, jednak wraz z upływem czasu rozwój techniki pozwolił na polepszenie jakości obrazu, zwiększając czułość klisz, dzięki czemu miały one coraz większe zastosowanie. Technika fotograficzna została z czasem uznana za niezbędną do prowadzenia dalszych badań astronomicznych. Pozwoliła na odkrycie rozmaitych słabych obiektów na niebie, ale też na rozszerzenie wachlarza badań, jak na przykłada zastosowanie ogromnych klisz fotograficznych do robienia zdjęć dużych połaci nieba. Obniżenie kosztów produkcji umożliwiło rozwój fotografii – także w zakresie amatorskim – przybliżając świat amatorów-obserwatorów do naukowców i zawodowych astronomów. Wpłynęło to w znacznym stopni na poszukiwania komet, supernowych, asteroid itd. W latach osiemdziesiątych dwudziestego wieku zaczęły upowszechniać się pierwsze matryce CCS w obserwatoriach astronomicznych. To cyfrowe narzędzie dawało nowe możliwości, bowiem miało ogromne zalety w kwestiach takich, jak czułość czujnika, jakość informacji i czas ujęcia. W latach dziewięćdziesiątych dostęp do tej technologii mieli również astronomowie skłonni wydać sporo, aby uzyskać ogromny skok jakości. Dzięki kamerom web dostęp do obrazu cyfrowego stał się znaczny, dzięki obniżeniu kosztów oraz korzystnemu stosunkowi jakości do ceny.

error: Content is protected !!